Waar houdt die zich toch mee bezig..

Hoera, volgend examen is sociologie. Comte, Durkheim, Marx, en tal van andere denkers (criterium om werkonbekwaam bestempeld te worden is ongetwijfeld migraine) mogen volop in mijn hoofd opgestapeld worden, evenals hun theorieën.

Al goed en wel, maar met sommige kan ik het nu écht eens niet vinden. Neem nu Marx, grondlegger van het communisme.

Waarom Marx zijn theorie niet kan werken, volgens mij, leg ik hierbij kort uit (geen méns die dit zal interesseren, maar zie het als een ‘leerstofverwerkingsmanier’):

• Eerste Probleem. Karl Marx ziet de geschiedenis als een geschiedenis van klassenstrijden. Slaven-Vrijen, Vazallen-Horigen, en in zijn era Proletariaat-Kapitalisten. Volgens onze denker is dit een onvermijdelijke gang van zaken, die tegenstelling. De denker roept de proletariërs op om zich bewust te worden van de situatie, en te revolteren. Zo zal de klassenstrijd teniet gaan, een klassenloze maatschappij bestaan, en kan iedereen vrolijk dartelen door een groeie heide doorspekt met madeliefjes. Behoorlijk fout, me dunkt. Fout in die zin dat onze bebaarde vriend zichzelf tegenspreekt: klassenstrijden zijn onvermijdelijk, en Mr. Marx zal het onvermijdelijke vermijdelijk maken. Want haja, zo sterk is hij hé.
• Tweede probleem. Een revolte van de arbeiders, de arbeiders aan de top, weg klassenstrijd. Simplistische voorstelling van wat hij uitgebreid verkondigt. Het Stanford-experiment doet daar vragen bij stellen. Iemand die macht heeft, zal die macht willen gebruiken. Voordelen voor de voormalige arbeidersklasse doet een ommekeer geschieden, en hop, daar is dat klassenonderscheid terug.
• Derde probleem. Volgens mij lijdt communisme tot luiheid. Iedereen gelijk behandeld, iedereen krijgt hetzelfde (ongeveer, denk ik, maar ik zit meer fout dan juist!). Naast die elite aan het hoofd, is er het derde probleem dus. Als iedereen op dezelfde manier behandeld wordt, wat zou iemand dan zijn talenten ten volle gebruiken, als men hem hetzelfde behandelt als iemand die minder talenten/krachten heeft? Stel, u kunt heel goed auto’s herstellen, en zodoende veel sneller dan mij. Ik werk tot mijn limiet, en wordt hetzelfde behandeld als u. Zult u dan sneller werken voor hetzelfde loon?

Het is allemaal ongelooflijk simpel uitgedrukt (mijn hersencapaciteiten rijken niet verder dan iets verder om de hoek), en ik kan zo verkeerd zitten als een pinguin op de noordpool. Verbeter me dus gerust.

Vruchtbare dag, zo zou je het vandaag wel kunnen noemen. Ik ben tevreden over mijn verwerkte leerstof -ik zit een beetje achter op mijn streefdoel, maar ik heb de slechte gewoonte streefdoelen ongewoon hoog te leggen-, én ik heb me dood gelachen. Of bijna dood, anders zou dit schrijven enerzijds luguber en anderzijds ongebruikelijk zijn.

Ik heb, net als het hele Vlaamse land (ik moet opletten met zo’n dingen, separatist is een gauw gebruikte uitval) de hele wereld, ongemeen hard moeten scháterlachen met deze ster-voor-één-dag hieronder (enfin, 56-sterren-voor-één-dag). Het lieve meisje heeft nu ook haar kwartiertje faam gehad (een minieme schatting, de  kranten vonden het leuk, en het gaat de wereld rond (let vooral op de fouten in het laatste artikel)).

Ik ga er mijn mening eens niet zeggen, aangezien het wel duidelijk is dat het hier om één of andere mediageile meid gaat, die last-minute veranderde van gedacht, toen haar vader en vriend binnenkwam. Oeps. Toch mijn mening gezegd.

Maar goed, dit terzijde, heb ik ook een schitterende blog gevonden. Tim F. Van der Mensbrugghe, één der 13 ontslagen werknemers van De Morgen, doet uitgebreid verhaal over zijn ervaringen als eindredacteur bij de krant, en de neerwaartse trend die daar blijkbaar gevolgd wordt. De blogger in kwestie lijkt behoorlijk rancuneus over zijn ontslag -begrijpelijk, me dunkt-, en dat uit zich in lezenswaardige posts.

De politiek is een lachertje. Waarom?

Omdat tal van onkundige nitwits het een lachertje maken, ten koste van de serieuzere, competente politici. Mensen die me niet geloven, zijn altijd vrij om hier, hier, daar, daarzo en daar.

De uitleg bij dit handgreepje links, op 5 minuten verzameld -ver zoeken hoefde niet:

Link1: Kijk eens aan, iemand heeft een leuk feestje in Kortrijk (‘Q’ op de foto)! Deze is nog de minst erge van de vijf links, me dunkt.

Link2: Iemand die zijn pluimen vergaarde op TV. Met te dansen. Op VTM. Aan wie het charisma van een lavabo nog niet kan toegekend worden. Zolang ze maar stemmen trekken, meneer!

Link3: Judo-trainer die niet gelukkig was met de politieke gang van zaken. Startte dus maar een partij op, sleurde één zijner judoka’s uit haar judogi, en nam haar mee op uitstap naar het Federaal Parlement. Bevordert de tewerkstelling door detectives van een job te voorzien, houdt van het volk -en dan vooral van hun stemmen.

Link4: Voormalig meestergast in een aluminiumbedrijf, heden ten dage smeert hij broodjes bij LDD OpenVLD LDD. Kan geen e-mails zonder schrijffouten versturen, is een meerwaarde op technisch vlak in de Kamer (“Als het gaat over kogellagers, begrijp ik dat meteen. De meeste andere kamerleden niet.“), en heeft een eigen domeinnaam op het web waar niets te lezen valt over zijn persoon.

Link5: Een haatpartij, noemt men dit. Terecht, want wie haat deze partij niet. Quotes als “Waar is de poen van uw pensioen? In de pocket van Mohammed” zijn er niet van de lucht, one-brow voorman Dewinter vecht graag een robbertje met de arm der wet. Hobby’s zijn oa. afgeven op andere partijen, carnavalsliedjes maken over een teveel aan moskees en gebruik maken van de vrije meningsuiting.

Hoera voor politiek.

Goed, de blok. Omdat het niet in mijn mogelijkheid ligt u andere interessante dingen mee te delen, deel ik mijn lief en leed over het heikele blokpunt.

Ongelooflijk hoe frustrerend de kleinste dingen kunnen zijn in de blok. Kotgenoten die nogal luidruchtig genieten van hun -klaarblijkelijk toffe- pauzes, computers die tergend traag van facebook over youtube hierheen surfen, om daarna te crashen, op te starten zonder enig geluid, en dus dienen bediend te worden van allerlei drivers, waarna die rotcomputer nog steeds koppig weigert klank bij het beeld te voegen. En ondergetekende Bill Gates en zijn bedrijfje het slechtste toewenst.

Maar hey, er zijn ook toffe dingen in de blok! De verlangens, bijvoorbeeld. Nadenken over wat je allemaal kunt gaan doen ná het afleggen van je -al dan niet schitterende- examens. Het klinkt wat somber, om het voorgaande als een der hoogtepunten van de blok te noemen, maar dat is het niet. Examens zijn voor een student niet meer dan een periodieke onthouding, om daarna weer vol wellust te doen wat ze het liefst van al doen. Niet veel.

Voor u mijn uitslagen echter nu al zwart inziet, er wordt ook nog degelijk geblokt. Verbintenissenrecht. Overeenkomsten, schade en diens -loosstelling, aansprakelijkheden, enzoverder, enzovoorts. De gourmandise van het recht -dixit de professor. Of toch zoiets. Allemaal heel tof, maar niet simpel. Om dan nog maar te zwijgen over Economie, of Staats- en Administratiefrecht. Mijn hoofd is daar niet groot genoeg voor.

De blok dus. Feest. Als u me nu wil excuseren, ik ga verder feesten in mijn ledikant, samen met mijn cursus, en -o, ergernis-, mijn goeie vrienden, de muggen. Waardoor ik binnen 2 uur nog niet slaap, maar als een bezetene in mijn kot rondhos, het gezoem volgend.