Waar houdt die zich toch mee bezig..

Studio Brussel schept er duidelijk genoegen in zijn grootste doelgroep -de studenten- een verschrikkelijke loer te draaien.

Wanneer deze doelgroep achter zijn bureau in de boeken hoort te snuisteren, gooit de Vlaamse jongerenradio bij uitstek respectievelijk 6 dagen lang Music For Life de ether in, een goeie week later gevolgd door de Tijdloze 100.

Oké, Music For Life leent zich niet echt tot uitzending buiten de kerstperiode, en traditioneel wordt de eindejaarsperiode ook wel ‘top-ikweetniethoeveel-periode genoemd’, maar toch.

Inleiding tot Rechtswetenschap en pakweg ‘Highway To Hell’ gaan jammerlijk niet zo goed samen, maar toch probeert ondergetekende zoveel mogelijk van ’s werelds beste (‘rock-)muziek mee te pikken.

De eindejaarsperiode gebruikt StuBru blijkbaar intensief om de beste schijven op een mens af te vuren. Afgelopen week werden véél minder foute R&B-producties gespeeld, en des te meer goéie muziek. Dat ligt heel waarschijnlijk aan het fenomeen ‘Music For Life’, waar de luisteraar kiest wat hij hoort. En dan bekom je goeie muziek. Hopelijk trekt StuBru hier conclusies uit.

Want laat ons eerlijk zijn, StuBru is geen R&B-zender. Dat komt boven bij deze Tijdloze 100. Het profiel van de doorsnee Studio Brussel-luisteraar kan zo gesteld worden: Liefhebber van goeie muziek, weemoedig naar de jaren ‘80 en eventueel ‘90, maar toch extatisch omtrent nieuwe producties van pakweg Kings Of Leon of MGMT. En terecht.

Toch zijn er enige lacunes te vinden in de Tijdloze. Zo is het bijvoorbeeld het eerste jaar dat ‘Bitter Sweet Symphony’ van The Verve de lijst binnenraakt, en ‘Kryptonite’ van Three Doors Down is ook een nieuwkomer. Schaamtelijk, maar begrijpelijk, gezien de 100 andere knallers in de lijst.

Maar kom, genoeg aan ontleding gedaan voor vandaag, nu enkel nog die cursus ontleden en genieten van goeie muziek.

De blok is de periode bij uitstek om bij te leren, dat spreekt voor zich. De karrevracht aan nieuwe woorden die ik heb leren kennen -mijn trouwste vriend dezer dagen is het prisma-woordenboek, steeds in handbereik-, begint stilaan de cargo van een ongelooflijk groot schip te benaderen (de vergelijking gaat moeilijk op, maar kom, ‘t is blok hé). Ook andere dingen, zoals de romano-canonieke procedure in de middeleeuwen -interessant, u kunt het zich niet voorstellen-, trachten zich een weg te banen in het doolhof mijner hoofd.

Het voordeel dat de hoogste toppen scheert aan ‘de blok’, is echter het excuus “Ja, sorry, ‘t is blok hé”, na -wederom- een dwazigheid te hebben gezegd of gedaan. Maar dat is uiteraard niet het enige voordeel: je hoeft je kot niet uit te komen, tenzij om een frisse neus te halen en die verkoudheid lustig te laten floreren, eenzaamheid kan verdorie deugd doen, en je leeft op eigen ritme. Vandaar het tijdstip van dit schrijven -10 voor 2 in de avond.

Een ander iets aan de beruchte blok is dat je, tijdens de pauzes, vanalles doet dat je in eeuwen niet meer gedaan hebt, of nooit aan gedacht zou hebben tijdens het jaar. Zo is youtube een gigantisch leuk medium om die pauzetijden op te vullen, met hilarische afleveringen van Neveneffecten op kop (met dank aan Wim O. om me daaraan te herinneren), gevolgd door de legendarische, nimmer uitgeputte bron van ‘Alles Kan Beter‘-fragmenten.

Ook wordt nog eens in de oude doos gekeken, de oude spellendoos. Doch heel oud kan de spellendoos niet zijn, aangezien het een digitale spelletjesdoos is. Als je Soldier Of Fortune (een shooter, of schietspelletje) uitspeelt in een mum van tijd (tijdens pauzes nog steeds, natuurlijk, op makkelijkste niveau), dan scheelt er iets serieus aan je mentale toestand. Als je dan nog eens Tomb Raider II (nog steeds steevast Tomp Rajder genoemd, aangezien het spel stamt van een tijd waar ondergetekende het woord ‘Engels’ en de daaraan vasthangende woordenschat nog niet kende) uit de doos haalt, is het helemaal fout in dat hoofd. Hoe ik dát vroeger godganse dagen gespeeld heb, vergeef ik mezelf amper. Lara Croft haar poep was nog beschamend vierkant, mannen in witte eskimo-vesten ongehoord breed, enzovoort.

Kortom, ik keer stilletjes aan terug naar het rudimentaire. Vierkante Lara Croften van de jaren stilletjes, dat kan een mens geen goed doen. Ik ga vlug nog wat studeren.

(fouten in dit postje kunnen voorkomen, want ‘t is blok hé.)

Het bureau is min of meer netgelegd, de studieplanning is opgelegd, onze premier was ei zo na zijn job kwijt en de Golden Powers (Aldi-versie van Redbull) popelen geconsumeerd te worden: de blok begint.

Vanaf heden zal menig student minder aan pc, meer in boek te vinden zijn, hoe onprettig ze dat zelf ook mogen vinden. Studenten bevriezen heel even hun bezigheden, alvorens die in februari weer verder te zetten, heftiger en heviger dan ooit (of tenminste dan de maand ervoor). Ondergetekende dient vier examens af te leggen in twee weken. Vorig jaar leek dat nog een gigantische luxe, dit jaar maakt de luxe noodgedwongen plaats voor een overvloed aan nagelbijten, pepdranken en immens veel puisten.

Hoe we er dus over twee maand uitzien, laat ik voorlopig nog even angstvallig in het midden.

Tot ergens in de draai.

Plannen voor September 2009. Omdat mijn word-documenten niet zinnens zijn te openen op andere pc’s, wordt dit dan maar hier gepubliceerd.

Het concept
Er zijn 4 groepjes van 2 personen. Ieder groepje lift zijn weg naar de checkpoints, en zorgt dat hij er geraakt binnen de limiettijd. Limiettijden en afstanden staan tussen haakjes naast de steden. Als een team achterop raakt, neemt hij trein-tram-bus-vliegtuig-shuttle-ruimteraket-.. zodat hij de rest van de teams bijhaalt.

Start
We starten in Lille (treinreis naar daar, ’s ochtends vroeg), en liften zo naar volgende checkpoints.

Checkpoints
1.  Bourges (470 km, 2d)
2. Lourdes (680km, 3d)
3. Valladolid (540km, 3d)
4. Madrid (220km, 1d)
5. Sevilla (533km, 3d)
6. Lisboa (460km, 3d)
7. Porto (320km, 2d)
8. Santiago de Compostella (227km, 1d)

Kort alternatief
1. Bourges (470km, 2d)
2. Lourdes (680km, 3d)
3. Madrid (675km, 3d)
4. Valladolid (210km, 1d)
5. Oviedo (300km, 2d)
6. Coruña (300km, 2d)
7. Santiago de Compostella (80km, 1d)

Het eerste trajekt komt neer op 19 dagen, het tweede op 14 dagen. Als we slechts 14 dagen onderweg zijn, kunnen we meer pauzedagen nemen, bvb. In Lourdes, Madrid, Valladolid, Coruña en Santiago de Compostella. Dan zijn we 19 dagen op stap incluis rustdagen.
Langs de eerste route doen we respectievelijk Frankrijk, Spanje en Portugal aan. De kortere route gaat echter alleen door Frankrijk en Spanje, en blijft in het noorden van Spanje. A Coruña is de enige badstad.

Doel per stad
Iedere groep heeft een kodak mee, waarmee het telkens een foto neemt voor een doel in de stad. Voorbeeld van doelen:
1. Bourges: de kathedraal Saint-Étienne de Bourges
2. Lourdes: Het heiligdom (voor de grot)
3. Madrid: de klokkentoren van Puerta del Sol (centrum van Spaanse wegen)
4. Valladolid: Het standbeeld van Cervantes (ik veins graag dat ik intellectueel ben .)
5. Oviedo: De kathedraal
6. A Coruña: Torre de Hercules: Romeinse vuurtoren
7. Santiago de Compostella: -uiteraard- het Plaza del Obradoiro, met op de achtergrond de kathedraal.

Terugkeer
Trein/liften naar Valladolid, van Valladolid naar Charleroi vliegen, trein van Charleroi naar bed.

Incluis een ritje in de combi… (wordt vervolgd)

Zo eindigde mijn vorige postje, handelend over onze -getrachte- roadtrip naar Parijs.

De politie had ons dus meegenomen, maar vriendelijk als ze waren -de politie is uw vriend, remember-, zetten ze ons af aan een oprit van de autosnelweg, en stopten ze 2 blaadjes in onze handen. Eentje met ‘Lille’, eentje met ‘Paris’. Allemaal heel erg tof en vriendelijk dus, ware het niet dat de snoodaards ons gedropt hadden aan een oprit naar Dunkerque, die nota bene afgesloten was.

Met als gevolg dat menig chauffeur drie lifters zag staan, die wanhopig dichter trachtten te raken bij het gewenste doel.

Toen uiteindelijk niemand zin had om de lifters mee te nemen naar Ieper of Kortrijk, werden ze genoodzaakt terug te wandelen naar Ieper-city, een aardige wandeling. Ook in Ieper bleken mensen niet hitchhike-minded. Met als gevolg dat we -op nog geen kilometer van de plaats waar we aanvankelijk gedropt waren in Ieper- nog tot 4u30 bot vangden. En bijna omver gereden werden door heel wat chauffeurs. Wat is dat toch met de mensen?

Maar goed, na een avondje Ieper beslisten onze drie lift-vrienden dus de trein te nemen naar hometown Kortrijk, waar ze niet gauw genoeg in hun bedstede konden kruipen.

Conclusie: Ieper is niet lift-minded, Kortrijk ligt dichter bij Lille dan Ieper, middernacht is niet het tijdstip om te beginnen liften, en politiemannen houden ook graag eens de zot met de mensen.

Toch is het een vruchtbare trip geweest: er is zomaar een plan om naar Santiago de Compostella te liften ontsproten, die nacht. Waarover -uiteraard- veel meer in de toekomst.

Woensdagnacht, 4u30. Bijna donderdagochtend dus. Ik schrijf op de achterkant van een blad waar in grote letters ‘Paris’ op te lezen valt. Niet nodig gehad, dat blad, aangezien we in Ieper gestrand zijn.

Het concept: 2 teams, elk van 3 jonge rechtenstudenten, die om het eerst een foto van zichzelf voor de Eiffeltoren dienen te nemen.

De inzet: 2 bakken blond gerstenat.

De uitkomst: Team 1 (niet het onze dus) flaneert op moment van schrijven rond in La Citée d’Amour, terwijl team 2 (klaarblijkelijk wél het onze) in het Ieperse station zit, een retourtje naar hometown Kortrijk in de hand.

Maar die uitslag dient met de nodige korrel zout genomen te worden. Team 1 had het gigantische geluk een gigantisch vriendelijke kotgenote te kunnen aansporen hen een eerste ‘liftje’ te geven tot in halte 1, Lille. Van daaruit raakten de drie manskerels zowat probleemloos verder.

Team 2 daarentegen had iets (lees: gigantisch veel) minder geluk. De trip begon goed en wel in Kortrijk, toen we na relatief weinig wachten twee gigantisch vriendelijke dames onderschepten, die ons tot in Ieper brachten (dank aan deze dames!). Waar onze miserie begon.

Na een halfuur quasi géén auto’s te hebben gespot, kwam het lumineuze idee bij ons op alvast een eind richting Armentiers, Frankrijk te wandelen. Lang gewandeld hebben we niet, aangezien we 100 m verder al op een politiecombi stootten. De politie, onze vriend, achtte 3 zwervende jongeren op een nachtelijk uur nogal verdacht, met de nodige grondige controles en naam-checking via de politieradio als gevolg. Incluis een ritje in de combi… (wordt vervolgd)