Bent u wel zeker dat u dit postje wil lezen? Dat u niet liever de krant leest, of buiten gaat joggen? Want “webloggen is een gevaarlijk fenomeen”.

Ha ja, want stel u eens voor dat ondergetekende nu gisteravond een ladderzatte hoge Piet(er) ontmoet in een café op de markt van Kortrijk, terwijl een honderdtal kilometer verder zijn werk op hem staat te wachten! En stel je voor dat ondergetekende dan een postje op dit blog schrijft, zonder de bedoeling te hebben het politieke landschap te verstoren. Dan zou dat toch hoegenaamd een gevaar voor de samenleving zijn, niet?

Bloggen is zo gevaarlijk als een bloempje plukken. Tenzij je natuurlijk een cactus wil plukken, dan doe je jezelf pijn. Akkoord, als je oproept om dat huisje daar in de Wetstraat te bombarderen, is dat misschien niet zo onschuldig en ongevaarlijk. Maar als je -waarheidsgetrouw en argeloos- een belevenis neerschrijft, brengt dat een bedreiging mee voor om het even wie?

Het is natuurlijk gevaarlijk om iemand -terecht- in diskrediet te brengen, maar dan mag het gerecht eveneens de getuigenbank afschaffen. Wie zijn gat verbrand, schijnt volgens een oud gezegde op de blaren te moeten zitten. Maar steek de schuld niet op de te warme bank, als u met uw zatte kl*ten daar niet op gelet hebt.

Politici zijn daar goed in, zo blijkt. Maar dat mag hen niet kwalijk genomen worden: u of ik zou zijn/mijn achterste ook wel ooit eens verbranden, terwijl zo’n 10 miljoen mensen op u of mijn vingers/gat zit te kijken. Wie zou eens niét per abuis de Marseillaise ten berde brengen, terwijl dat ongepast is, of in zijn privé-leven liefde voor een andere vrouw dan de zijne koesteren? Het is allemaal een kwestie van belangstelling: mijn -uiteraard schaarse- dronkenschappen worden niet breed uitgesmeerd in de krant, en daar ben ik blij om (moeder zou nogal klagen). Maar ik weet dan ook dat ik geen verantwoordelijkheid heb tegenover het hele Belgenland, en het idee me te engageren om de goede werking van pakweg het leger is nog nooit bij me opgekomen.

Gaten in de begroting vul je niet makkelijk, dat is zeker. Maar kleine beetjes helpen, schijnt het. Kleine beetjes als het voorkomen van plezierreisjes, te hoge energierekeningen (de Raad van State baadt in een onwaarschijnlijk verzengende hitte -zelf ondervonden) inperken, die dingen kunnen helpen.

Maar kom, wie houdt nu rekening met iets dat in een blog wordt meegedeeld?