Is het zo dat mensen saaier worden naarmate ze langer op de wereld zijn? Ik denk van wel (ondanks de vele niet-saaie ouderen, natuurlijk).

Ik denk van wel, want ik word zelf een beetje saai. Een beetje, of heel erg veel, dat mag u uitmaken. Dat ondervond ik in heel erg stomme dingen. Neem nu dit blog: de laatste tijd worden de zaken die ik hier neerzet,al maar meer banaal. Ik liet onlangs berichten over onder meer chauvinisme, het versleten zijn en het gelukkig worden door een stom stuk technologie.

Geef toe, er zijn toch wel wat interessantere dingen dan dat, om op het web te plaatsen? Ik zou beter schrijven over het broeikaseffect, over het alweer dreigende regeringsgevaar met Pasen of over ik-weet-niet-welke moralistische bull.

Dat doe ik echter niet, mede omdat mijn inzichten op de wereld me dit niet helemaal toelaten. Conclusie: ik kán alleen maar banale dingen schrijven. Buiten het verslag van mijn inleefreis naar Bangladesh, tenminste. Een reis waar ik overigens erg vaak naar terug snak.

Maar goed, ik word dus saai. En dat merk ik niet alleen aan mijn schrijven, maar ook aan onnoemelijk veel andere belachelijk kleine dingen. Zo pin ik me steeds meer vast op muziek (al véél blogpostjes over muziek belandden uiteindelijk in mijn virtuele prullenmand), plan ik heel erg veel boeken te lezen de volgende maand(en), waarvan de eerste bijna uit is (Tirza van Grunberg, een simpelweg briljant stuk papier), en mijn moppen zijn de laatste tijd van niveau nihil (niet dat dat ooit anders is geweest, maar kom).

Én ik wil rechten gaan studeren. En moet je daar nu niet een tikkeltje saai voor zijn (correct me if I’m wrong, want dat ben ik helaas heel erg vaak)?

En verdorie, nu heb ik hier weeral een onbenullig stuk tekst neergepoot. Maar hey, welkom in de wereld van de weblogs.