Waar houdt die zich toch mee bezig..

Schaamteloos gekopieerd van uw favoriete online muziekmagazine:  

Een top tien geven is altijd moeilijk. Niet omdat je moet gaan grasduinen in de aangekochte schijfjes van het jaar in kwestie (hier dus 2007), maar omdat je –zoals de naam het zelf zegt – maar 10 plaatjes mag noemen. En aangezien afgelopen jaar als muzikaal topjaar in de annalen mag gaan, is dat nogalmoeilijk. Maar kom, voor u wil ik toch eens gaan grasduinen.

Mijn nummertje één komt van eigen bodem. Met dank aan Yevgueni, die een prachtige plaat uitbracht onder de naam ‘Aan de Arbeid’. Hoewel de meeste nummers iets weg hebben van elkaar, zit het album nu al bijna een jaar non-stop in mijn cd-wisselaar. Net als nummer twee in de lijst, trouwens. Hoe vaak het zaksymfonietje ‘Pocket Symphony’ van Air me al niet doen wegdromen heeft naar verdere, warme en betere oorden, is nagenoeg ontelbaar geworden. Maar te veel rust kan nooit goed zijn voor een mens.

Daarom heeft Justice ook een plaatsje gekregen in deze top 10. Met debuutalbum ‘Cross’ kan je er prat op gaan dat zelfs je 98-jarige grootmoeder uit haar dak gaat (van de vette schijven of van het klagen dat de muziek in haar tijd tenminste échte muziek was, de keuze ligt aan u). Om oma wat te paaien kunt u dan altijd mijn nummer vier te draaien leggen: Willy Mason met ‘If The Ocean Gets Rough’. De countryking kan me telkens weer betoveren met zijn machtige stem en teksten. Voor nummer vijf ga ik het dan weer wat dichter bij huis zoeken, meerbepaald in Gent. Het wonderkind Sioen bracht namelijk het puike ‘Potion’ uit, met het alombekende hitje No Conspiracy At All. Ook zet de jongeman altijd een sterke live-set neer, waar ik des te meer van kan genieten.

Wilco is nog maar eens het slachtoffer van de radiozenders. Het verkeerdelijk toekennen van airplay aan Timbaland, 50cent en andere brol doet pareltje Sky Blue Sky haast in de vergeetput belanden. De foute titel in dit lijstje is die van Editors met An End Has A Start; de plaat kan eerder het einde van het begin genoemd worden. Maar alvorens weer dingen te moeilijk te willen formuleren, spring ik vlug naar nummer acht in de rij. Bright Eyes scoorde –net als alle andere platen in dit lijstje- erg hoog met zijn Cassadaga. Conor Oberst mag voor mijn part de Nobelprijs voor literatuur in ontvangst nemen, als beloning voor de dramatische en subtiele lyrics.

Op de negende plaats zet ik Clap Your Hands Say Yeah met ‘Some Loud Thunder’, met als grootste aantrekkingskracht het nasale geluid van frontsinger Ounsworth. Op de laatste – maar zeker niet minder gewaardeerde – plaats vertoeft Mike Skinner-wannabe Just Jack, die met aantoonde dat er écht wel andere Engelse rapbands bestaan dan enkel The Streets.

De vorige platen waren knal erop, deze was dan voor mij dan weer een flop: Grinderman van de gelijknamige band. Nick Cave, blijf bij uw mooie, zachte liedjes-leest.

Trots zijn is toch altijd wat geestig. Vooral omdat het zo weinig voorvalt, dat iemand trots kan zijn op iets (ofja, in mijn geval toch).

Awel, vandaag mocht ik toch nog eens proeven van de trots, ook gekend als “het fier zijn”. Ik ben er namelijk in geslaagd om, na veel vloeken op mijn en andere computers, printers, kopiemachines en eender welke anderd technologische brol, de 10e jaargang van ons plaatselijk KSA-gazetje uit te brengen.

Hoe ik gesukkeld heb, zal ik, uit angst uitgelachen te worden, niet bekendmaken, maar het resultaat mag gezien worden, ook al zeg ik het zelf (hey, stoeffen ligt in mijn aard!): Wist-je-datjes, verslagen over kampen, smulmarkten en feestjes (weliswaar heb ik deze tekstjes niet alleen getypt, ik heb ook nog een leven), tekeningen (waaronder één van mijn eigen hand, wetende dat ik lang geen tekentalent ben, en het ook nooit zal zijn, maar de blanco pagina in het boekje diende gevuld te worden), en zelfs een heuse woordzoeker (met dank aan één of andere site om in 3 seconden zo’n prefab-ding op te stellen), kortom, alle saaie dingen over onze KSA-werking staan erin te lezen.

Of toch bijna alle dingen, want wegens gebrek aan een printer die géén bucht was, vallen er sommige letters bar slecht te lezen, maar dat is bijzaak. Net als de kopie-machine in het gemeentehuis die blijkbaar geen zo’n groot afdrukgebied had als de mijne thuis (maar wel een groot halfuur vraagt om 600 kopies te maken, goed voor 150 oplages), waardoor een klein strookje ontbreekt op de achterkant van het boekje.

Het belangrijkste is dat dat Lo’se Kieken (zo heet het ding) er is, en dat het in orde is.

Nu nog wachten tot iemand er een fout in opmerkt.

Update: de eerste fouten zijn gevonden. Maar het zijn kopiefoutjes, veroorzaakt door de printer van de gemeente (maar toch dank aan de gemeente ).

Nu is het echt wel eens toegestaan te vloeken. Nu zou je er verdorie plukke van worden.

Waarom vraagt u? Wel, mijn dierbaarste bezit (naast mijn bed natuurlijk) werkt niet meer. De laptop van den Aldi, amper zijn eerste verjaardag gevierd, weigert mij plots dienst.

En wat doet een mens als iemand hem dienst weigert? Er verdorie zwaar op vloeken. Want, als je weet dat er, naast al de bucht, o-zo veel belangrijke dingen op dat stomme ding staan, dan zou je er verdorie zwaar op vloeken. De ‘prettig’ in Prettige Feestdagen is nu helemaal niet meer van toepassing ten huize ik.

Wat ben ik kwijt?
-bijna 10.000 liedjes (en waarom denkt u nu direct dat die illegaal verkregen zijn?)
-mijn verslag over Soulwax-mas, waardoor ik vandaag zwaar heb zitten wroeten om dat niet héél erg laat in te dienen.
-véél te veel films (en waarom denkt u nu direct dat die illegaal verkregen zijn?)
-paswoorden van kweenioeveel sites (die worden opgeslagen op mijn computer, want ik ben geen genie in dingen onthouden)
-kiekjes allerlei
-belangrijke en minder belangrijke documenten

En néé, ik heb geen back-ups genomen. Da’s voor jeannetten, net zoals snowboarden met een helm: ik zal het maar doen eens ik de gevolgen van mijn onvoorzichtig handelen heb ervaren.

Maar het doet er niet toe wat ik kwijt ben, ik wil het gewoon terug. Stomme rotlaptop.

Echte waarheid, de eindejaarsperiode is de gevaarlijkste van heel het jaar: je moét op je woorden letten, je moét de juiste cadeaus kopen, je moét De juiste kledij dragen, je moét zoveel.

En als je een van de bovenstaande dingen niet doet, loop je al gauw het risico dat je iemand op z’n paard zet.

Misschien schets ik kort even:

Kerstavond bij familie X. Iedereen komt goedgeluimd aan in het huis waar het feest dit jaar doorgaat.  De gastvrouw wordt letterlijk in de bloemetjes gezet, en bedankt de gasten daarop met een rijkelijke stroom aan champagne.

Een overijverige nonkel kan het niet laten van, telkens als je glas niet meer helemaal vol is, het glas weer bij te tanken, waardoor de tongen wat losser en de oogleden wat zwaarder worden.

Plots komt de middernachtmis ter sprake; tante Y zegt dat ze niet meer naar de mis gaat, omdat die vieringen allemaal show zijn, waardoor tante Z zichtbaar op haar paard gezet wordt.

Het feestje gaat verder, zonder al te grote incidenten. Tot de jongste van de bende het zich in zijn hoofd haalt ook eens iets te zeggen: “Kerstdag, dat gaat enkel om geld. ‘t Is de mensen alleen maar te doen om de brol die ze elkaar kopen.”. Waardoor tante Y uit haar kot schiet: “Hoe durf je, vond je ons cadeau niet mooi misschien?”, waarop de jongste: “Natuurlijk wel, maar je hebt soms mensen die angstvallig op zoek gaan naar een cadeau, zonder iets relevants te vinden.”
Dan beslist de jongste zijn mond te houden.

Kerstfeesten zijn gevaarlijk. Zeer gevaarlijk.

(fictief voorbeeld) 

De mannen die gisteren Radio Soulwax-mas organiseerden, zijn grote geldzakken. Hoe kan het ook anders, met pintjes aan 100 frank ‘t stuk, zielige brokjes eten aan 140 frank ‘t stuk en een WC toegankelijk met 20 frank.

Ik mag dan misschien een boertje uit de West-Vlaanders zijn, maar zoveel geld betaalt niemand graag. Toch flaneerden er hoegenaamd veel dronkaards rond in Flanders Expo. Dan kan een mens zich afvragen of de jeugd van tegenwoordig:
a) veel geld heeft om pinten te drinken
b) niet meer tegen drank kan
c) te veel bollen slikt (wat hen meteen ook degradeert tot kotjevolk)

Aan drugs trouwens geen gebrek op het feestje van de Dewaele-broers: er werd hoogst waarschijnlijk kílo’s marihuana verdampt, waardoor je nergens kon staan zonder zo’n toep te ruiken.

Vele mensen gaan me nu bekijken als een zaag (wat hun goed recht is), maar de avond stond me gewoon niet aan.
Vooraf werd er zoveel ophef gemaakt rond de “very very special guest”, die de avond zelf -anticlimax- Milk Inc bleek te zijn. Komaan, Fucking Dewaele Brothers, was uw geld op om pakweg Lektroluv, Trentemöller of de Kerstman uit te nodigen?

Op de koop toe was het volgens zangeres Linda blijkbaar niet nodig om op juiste toon te zingen. Balen.

Toch werd het feestje gemaakt of gekraakt door de deejays. Bij pakweg Mixhell gemaakt, bij 2manydjs dubbel en dik gekraakt. Er valt niet meer over te zeggen, het was slecht. Punt.

Meer kunt u binnenkort lezen op uw favoriete muziekmagazine-webstek-ding

De ochtend schijnt op m’n stad. Haar burgers ontwaken, net als haar luidkeels tjirpende vogels. De vrieskou kleurt de voetpaden wit, net als het spinnenrag aan niet goed onderhouden huizen.

Het is opvallend druk in de stad, al kan ik de drukte niet vergelijken met die van andere dagen. Daarvoor sta ik niet vroeg genoeg op.

En nu ga ik slapen.

Wat een mens niet allemaal moet doen om de kas van zijn/haar vereniging wat te spijzen. De een houdt een carwash, de andere verkoopt pannenkoeken. Wij doen de twee zaken.

Maar in plaats van pannenkoeken, bieden wij de mensen truffels en ijstaarten aan. Zo van die hele lekkere, waarvan je kan blijven eten tot je in de kliniek opgenomen wordt met een indigestie, en er dan nog niet genoeg van krijgt (niet dat dit ooit al gebeurd is, maar kom, ‘t is en blijft mogelijk).

En omdat deze etenswaren vooral geconsumeerd worden in de periode rond Kerst en nieuwjaar, gaan wij -logischerwijs- ook knal voor deze periode van deur tot deur met deze lekkernijen. Wat ook gevoeld wordt aan vingers, tenen en andere loszittende lichaamsdelen die snel kou kunnen vatten.

Toch zijn zo’n verkoopsdagen erg gezellig. Hoe hartverwarmend is het niet om door de ’stad’ te rijden en in iedere straat wel ergens tjoolaers met oranje-blauwe mutsen en sjaaltjes tegenkomen.

Erg hartverwarmend.

En nu ga ik mij klaarmaken om de Expo-hallen van Gent onveilig te maken vanavond.

Happy Soulwax-mas!

Soms kan een mens er echt áán zijn hé. En dan heb ik niet over koud en stijf zijn en onder de grond zitten (want dat kan ook), maar over moe en ziek zijn en liefst van al in je bed willen zitten.

En raar maar waar komt dat “eraan zijn” meestal (nagenoeg altijd) na een avondje stappen, of net een avondje ergens blijven zitten, enkel rechtstaand om een vers drankje te halen.

En raar maar waar komt dat avondje stappen of dat avondje ergens blijven zitten meestal (niet nagenoeg altijd) in het begin van een vakantie, na de examens, waardoor je de tweede dag van die vakantie al meteen zit te kateren. (kateren staat niet in de vandale, maar moest het erin staan:
kateren (ov.ww., ook abs.)
1 pijn hebben aan het hoofd, misselijkheid ervaren, meestal na een overdaad aan alcohol ==> kater).

Dus wat doet een mens als hij een kater heeft? In zijn bed kruipen, dat klopt. Want raar maar waar gaat die overdaad aan alcohol gepaard met een tekort aan slaap, wat de katerende nog mottiger maakt.

Dus, de katerende wil in zijn bed kruipen. Maar als hij niet in zijn bed kan kruipen, wegens gebrek aan bed en andere zaken te doen (repeteren voor crea, een opvoering met school, gaat bar slecht met pijn in het hoofd), wordt de katerende pissig.

En als hij dan nog op zijn vingers getikt wordt storend te zijn (hij loopt wat rond en gedraagt zich als een hyperactieve uhm.. ADHD-er, om dusdanig niet in slaap te stuiken), wordt onze katerende nog pissiger.

Gelukkig mag hij na een dag hard dansen naar huis, maar vooral naar bed fietsen. Waar hij -op een veel te vroeg uur- inkruipt, en -op een relatief laat uur- er weer uit robbelt.

Of hoe het begin van een vakantie altijd moeizaam verloopt..

Man, wat is internet toch handig. Niet alleen om binnen de minuut één of ander verslavend spelletje te spelen, clandestien films te tsjoepen van de arme dutsen van producers (ik zeg niet dat ik dat doe ) of ik weet niet welke andere duistere praktijken te vinden.

Internet is handig omdat je er alles op vindt: van boeken die je haast helemaal kunt lezen (ik had ooit de moed om Multatuli’s Max Havelaar te beginnen lezen op een of andere site (hierzo), maar daar ben ik vlug mee gestopt. Niet alleen omwille van de schrijfstijl, maar omdat lezen op de pc gewoon súckt.) tot muziek waar je 50 jaar geleden nooit van gehoord zou hebben (maar dat kon dan ook zijn omdat die muziek dan nog niet bestond..)

Zo (her)ontdekte ik net Hannelore Bedert, een Vlaamse schone met nog schoondere stem, én freelance-collega bij mijn – en ongetwijfeld ook uw- favoriete muziekmagazine. Ik zag (of hoorde) ze al eerder aan het werk op de weide in Dranouter, waar de tent nokvol zat en ik zo buiten moest gaan zitten genieten (ofwel was dat bij een optreden van Mira, ik weet het niet echt meer. Misschien is dat te wijten aan de gezegende toestand waarin ik vertoefde..)

Soit, internet is dus handig. Dit gezegd zijnde (of getypt zijnde, zoals u het wil), druk ik op de “publiceer”-knop en leest u dit weldra. Waarvoor dank. Aan u én aan het internet.

Liefste conducteur,

Het moet u toch deugd doen om elke dag opnieuw onder de mensen te zijn, om de kinderen naar u op te zien kijken -want laat ons eerlijk zijn, dat doen ze.
Het moet toch heerlijk zijn om een job te hebben waar u gezag kunt uitstralen, waar u mensen kunt afblaffen en waar u minachtend kunt toekijken op de jeugd van tegenwoordig -want laat ons eerlijk zijn, dat doet u.

Maar geef toe, soms wordt het te veel, niet? Soms bent u het kotsbeu om weer naar uw werk te gaan, en weer met nieuwe gevallen van agressie te maken te krijgen, is het niet? Niemand wordt graag geattackeerd of uitgemaakt, dat staat vast.

Maar toch is uw leven een pretje, dat moet toch? Anders had u niet gesolliciteerd bij de NMBS, maar bij een maatschappij die meer betaalde voor hetzelfde werk, niet?

En is uw leven toch geen pretje, dan kunt u nog altijd het leven van andere mensen zuur maken. Door te staken, bijvoorbeeld, en zo -zoals uw vakbond het zelf zei, gisteren in het nieuws- het land plat te leggen.

Want als u niet krijgt wat u wil, waarom zouden de zovele mensen die met de trein reizen dat dan wel krijgen? Waarom zouden mensen die een dagtripje om te gaan kerstshoppen gepland hebben, op hun bestemming raken, als u vindt dat uw werkdruk te hoog ligt?

Waarom zouden een viertal vrienden niet met de trein naar pakweg Gent kunnen trekken om een nachtje te gaan stappen, omdat Ú beslist te staken?

Inderdaad. Zo is dat. Als U, liefste conducteur, uw zin niet krijgt, waarom zou uw medemens die dan wel krijgen.

In een periode waarin het allemaal Kerst is wat de klok slaat, is dat triestig, heel erg triestig. Wat niet wegneemt dat u wél iedere keer zou mogen staken buiten deze periode.

Stakingsrecht, tot daar aan toe, maar hou toch eens rekening met de anderen. Jeanetten.