Nee, ik ben mijn reis van afgelopen jaar nog niet vergeten. En dan heb ik het niet over ons tripje naar de Mont Ventoux-reus, maar de reis naar het iets verder gelegen Bangladesh.
Ik ben geen professionele fotograaf, dat staat vast. Al lijkt me dat wel wat, lekker frontstage foto’s nemen van concerten allerlei (hoewel ik me kan voorstellen dat het lastiger is dan het lijkt hoor).
Toch waag ik het soms op het knopje te drukken van mijn toestel. Het is jammerlijk genoeg geen Canon of Nikon of ander duur materiaal, maar een 100-tal euro’s kostende kodak van den Aldi. Wel krijg ik er -al zeg ik het zelf- soms aardige beelden uit. Dat ligt dan niet aan de fotograaf, geef ik grif toe, maar aan het beeld dat vastgelegd werd. Ik laat u genieten. Van slechtgenomen foto’s met een tekort aan pixels (of teveel, ik weet er bitter weinig van af). (En néé, ik kan scherpstellen noch deftig zoomen met mijn toestel. En já, onderstaande foto’s laten vooral koeien zien.)
Bij het nemen van bovenstaand beeld werd ik bijna aangevallen door de geportretteerde. Tot groot jolijt van zijn baasje.
Geloof me, zonsondergang is mooi. En hoe verder van huis, hoe mooier die rode bol lijkt te gaan slapen.
