Waar houdt die zich toch mee bezig..

Nee, ik ben mijn reis van afgelopen jaar nog niet vergeten. En dan heb ik het niet over ons tripje naar de Mont Ventoux-reus, maar de reis naar het iets verder gelegen Bangladesh.

Ik ben geen professionele fotograaf, dat staat vast. Al lijkt me dat wel wat, lekker frontstage foto’s nemen van concerten allerlei (hoewel ik me kan voorstellen dat het lastiger is dan het lijkt hoor).

Toch waag ik het soms op het knopje te drukken van mijn toestel. Het is jammerlijk genoeg geen Canon of Nikon of ander duur materiaal, maar een 100-tal euro’s kostende kodak van den Aldi. Wel krijg ik er -al zeg ik het zelf- soms aardige beelden uit. Dat ligt dan niet aan de fotograaf, geef ik grif toe, maar aan het beeld dat vastgelegd werd. Ik laat u genieten. Van slechtgenomen foto’s met een tekort aan pixels (of teveel, ik weet er bitter weinig van af). (En néé, ik kan scherpstellen noch deftig zoomen met mijn toestel. En já, onderstaande foto’s laten vooral koeien zien.)

Bij het nemen van bovenstaand beeld werd ik bijna aangevallen door de geportretteerde. Tot groot jolijt van zijn baasje.

Geloof me, zonsondergang is mooi. En hoe verder van huis, hoe mooier die rode bol lijkt te gaan slapen.

De al dan niet imaginaire jongen van 17 uit vorige blog is still alive. And kicking, zo blijkt.

Beeldt u zich nog eens in:

Vrijdagmorgen, 7u25:

onze vriend raakt weer moeizaam uit bed, maar weet dat dat gisteren ook het geval was. Toen kwam hij op tijd aan op school, dus heeft hij nu geen reden tot paniek. Denkt hij. Tot hij de achterdeur achter zich toetrekt en de vlaggenwimpels van een nabijgelegen fabriek in de verkeerde richting ziet wapperen.

Shit (voor onze lieve taalpurifisten: kak), denkt hij, zichzelf voor de kop slaand. Vlug holt hij naar zijn fiets en snelt naar dat strenge college, met de herinnering aan de ‘verwittiging’ van de dinsdagavond (cf. vorige post). Doch snellen is in dit geval het verkeerde woord, zich vooruit duwen is beter.

De haren platstrijkend komt onze jongen -te laat- aan in de studiezaal van de eerdergenoemde (cf. vorige post) toffe (god, wat is sarcastisch zijn leuk) studiemeester. Deze doet alsof de wind, die als excuus werd gebruikt voor het laatkomen, er niet is, en pent de naam van onze vriend neer op zijn alom bekende en gehate ‘laatkomersbriefje’.

Allemaal goed en wel, denkt onze vriend, en gaat naar de les.

Allemaal goed en wel, denkt onze vriend nog steeds, wanneer hij zijn fiets thuis in de garage stalt. Hij fietste opmerkelijk sneller ’s avonds dan ’s ochtends.

Niet allemaal goed en wel. Zo meldt zijn moeder. De eveneens eerdergenoemde directeur had haar eens opgebeld. Afspraak met beide ouders volgende week dinsdag (denkt de jongen, hij weet het niet zeker), om 16u30.

Of hoe een school zo volhardend kan zijn.

Althans zo lijkt het in een college, niet zo ver hiervandaan.

Beeldt u zich eens in:

Een jongen van 17, gaat iedere dag met de fiets naar school. Maar onze 17-jarige vriend raakt nogal moeilijk uit bed, waardoor hij vaak te laat komt in de o-zo-belangrijke ochtendstudie.

Beeldt u zich eens in:

Er wordt een “klassenraad” georganiseerd voor 2 jongens van 6Latijn-Wetenschappen, waarvan één onze eerdergenoemde vriend. Het onderwerp van deze vergadering: Het ‘kwaadwillig’ te laat komen van deze twee schavuiten. Er wordt beslist ze beiden te ontvangen om de zaak eens te bespreken. Afspraak op 20 november om 16u30.

Beeldt u zich eens in:

20 november, 16u30. De twee jongens zitten te rillen van de kou in de slecht verwarmde hall van hun school, terwijl hen binnen vier mensen staan op te wachten. Onder de aanwezigen: Dhr. directeur, op zich geen kwade kerel, doch vaak ietwat lichtgeraakt, een leerkracht Nederlands en tevens klastitularis, een machtsgeile studiemeester die heel de vergadering niets zal zeggen, terwijl hij het “probleem” aangekaart heeft bij de klassenraad. Deze zal heel de vergadering in zijn binnenste zitten gniffelen van plezier. Als afsluiter van de rij der wijzen een leerkrachte Frans, tevens leerlingbegeleidster.

De eerste van de twee jongens wordt binnengelaten. Een kwartier later mag de tweede het zaaltje betreden, terwijl de eerste met een bedrukt gezicht afdruipt. Ik zal het verloop van de “vergadering” van de tweede persoon noemen, de twee leerlingen zullen waarschijnlijk toch net hetzelfde gezegd zijn.

Net nadat dus de laatste van de twee zich neergezet heeft, begint de directeur een litanie af te steken. Hij weet te zeggen dat de school met een reglement werkt, dat vooraan in de agenda te lezen valt, en dat de leerling ondertekend heeft. De leerling denkt bij zichzelf dat hij het reglement nog niet ondertekend heeft. Het reglement hoort gevolgd te worden, vervolgt de directeur. Dus de leerling hoort op tijd te komen in de studie. Aan het begin van het schooljaar wist de studiemeester te zeggen dat iedereen die 3 maal te laat kwam in de studie, de vrijdagavond een uur zou mogen blijven. De leerling werd al gedwongen om zeven uur na te blijven tijdens het jaar. Dit vindt hij echter niet erg.

De directeur vervolgde zijn preek met het uitleggen van de volgende stappen die ondernomen worden: Als de leerling in kwestie nog één maal te laat komt, wordt er een afspraak met de ouders vastgelegd in dezelfde kamer als degene waarin het vijftal zich nu bevond. Met de herinnering aan de laatste keer dat zijn moeder hier zat in het achterhoofd, wordt de leerling er niet vrolijker op.

Ook wordt er een “begeleidingscontract” opgesteld, zoals de man het zo mooi verwoordde. Maar hey, stront kun je ook mooi verwoorden als “faeces”. Zo’n contract houdt in dat, als het gedrag van de leerling niet betert, er sancties zullen getroffen worden. Sancties die variëren van tijdelijke tot definitieve schorsing.

Dit gezegd zijnde, mocht de klastitularis zijn mond ook opendoen. Hij vraagt waar de oorzaak van het te laat komen ligt. De leerling antwoordt dat hij reeds van enkele leerkrachten gehoord had dat hij kwaadwillig verzuimde op tijd te komen, maar dat dit geen waar is; het was niet van niet willen, maar van niet uit bed kunnen. De wekker van de leerling loopt telkens af om 15voor7, z’n moeder roept hem op om 7uur, en de leerling opent zijn ogen uiteindelijk voor de derde keer om 7u25. Te laat om nog op tijd te zijn. De leerkrachten vragen zich af of het aan een gebrek aan respect voor z’n ouders ligt. Niets is minder waar, repliceert de leerling.

De leerling vindt eindelijk de kans om ook iets te vragen: waarom wordt er zo hard opgetreden tegen zijn klasgenoot en hem, terwijl vorig jaar drie meisjes met de auto kwamen, wachtten tot de studie gedaan was en dan de school binnenkwamen.

De klastitularis -naar eigen zeggen een stok achter de deur voor zijn leerlingen- beweert dat hun geduld op is, dit jaar. Dat de leerling enkel het ongeluk had dat hij dit jaar in het zesde middelbaar zat. De studiemeester zegt toch ook nog wat: dat hij niet wist dat die meisjes niet met de bus waren (met de bus mag iedereen te laat komen). Een loos argument, want er waren nog leerlingen uit de stad van de meisjes die wél met de bus kwamen. En die wél naar de studie kwamen.

De leerling vindt de sancties nogal wat hardvochtig, en daar hij een grote mond heeft, aarzelt hij niet dit -beleefd- aan de man te brengen. Hij stuit op onbegrip.

Na heel wat heen-en-weer gepalaber besluit de directeur dat de leerling zich mag verwijderen. De leerling bedankt de leerkrachten, hoewel hij niet weet waarom, en na een goeie-avond gewenst te hebben, sluit hij de deur achter zich.

Hij hoopt dat die raad van zogezegde wijzen beseft dat hij vanaf vandaag zijn dagen in dat rotcollege met machtmisbruikend personeel aftelt.

Het is aan u, lieve lezer, om te beslissen of dit verhaal al dan niet fictief is. Goeie avond.

De titel spreekt voor zich, dus zal ik hier niet te veel tekst neerschrijven (de ervaring leert dat mensen toch nooit zin hebben om lange teksten-vol-zever te lezen). Want ik ben moe, zoals de titel u, lieve lezer, al vertelde.

Maar voldaan ben ik dus ook. En ik ben niet alleen voldaan, nee, ook tróts vult mijn gemoed. U zal wellicht wel al weten waarom ik zo voldaan en trots bent, maar voor de onwetende lezers zeg ik het graag nog eens: de Beachparty van KSA LO was een verdomd geslaagde opdracht.

Met zeker 400 man, 116 geconsumeerde bakken bier en héél veel vette schijven is er wel iets om trots op te zijn. De Beachparty beleefd door Thomas, een samenvatting:

Oktober en november: Sponsors worden gezocht, publiciteit wordt alom West-Vlaanderen rondgevoerd
Zaterdag 10/11: Zand wordt binnengevoerd
Vrijdagavond 16/11: ondergetekende was er niet, maar er werd vast en zeker hard gewerkt
Zaterdag 17/11

3u: ondergetekende kroop in bedstee, na een avond zwoegen op pizza-avond Veurne, waardoor hij vrijdag niet kon werken in de KSA.
9u10: ondergetekende komt binnen in de strafstudiezaal om daar 2u te zitten niksen, vanwege teveel te laat te arriveren in de ochtendstudie. Dat hij ook hier 10 minuten te laat kwam, daar leek zich -gelukkig- niemand iets van aan te trekken.
11u: ondergetekende vertrekt uit Veurne, en vervloekt de donor van de net gevolgde strafstudie, aangezien ondergetekende nu een halve dag miste in de lokalen van KSA LO. Maar er werd vast en zeker hard gewerkt.
14u: Er wordt nog altijd hard gewerkt, de finishing touch wordt gelegd aan allerlei zaken, de deejay komt binnen met materiaal
19u: Na het drinken van de eerste pintjes gaan ondergetekende en vrienden naar huis, om daar hun haar goed te leggen voor dé avond.
20u30: Proper en wel komen alle leiders toe en zetten zich vervolgens gemoedelijk aan de toog.

22u30: Het lokaal der KSA’ers loopt zienderogen vol met fuifgangers, terwijl de zuipkaarten vlot over de toog gaan.
24u00: Het meeste volk is binnen en bedraagt iets van een 400 man (maar meer kan ook)
01u00: ondergetekende begint aan zijn shift bij de vestiaire.
03u00: ondergetekende is klaar met zijn shift bij de vestiaire.
03u30: een collega van KSJ Veurne trapt met haar voet (met een arm trappen gaat minder makkelijk) in een scherf. Ondergetekende bemant de EHBO-post zo goed als hij kan (maar verwacht niet te veel, zusterlief de dokter is uiteindelijk komen helpen)
04u00-06u00: ondergetekende staat achter den toog en krijgt zijn klop (figuurlijk dan), raakt geïrriteerd door de dronkaards en de croque-machine.
05u45: de deejay stopt met zijn schijfjes te draaien, zoals gevraagd.
05u50: de deejay begint weer schijfjes te draaien. Vanwege de ontevreden fuifgangers.
06u30: Muziek wordt finaal stilgelegd en de laatste dronkaards worden buitengeveegd.
06u30-07u30: De eerste opkuiswerken worden gedaan.
07u45: Ondergetekende trekt de deur achter zich dicht en laat de deejay alleen achter, wandelt naar huis, en twijfelt of hij nog naar de bakker zou gaan. Wat hij niet deed, wegens geen honger wegens teveel croque-monsieurs te eten.
8u00: Ondergetekende kruipt in bed.
12u00: Ondergetekende werd blijkbaar wakkergemaakt door zuslief, maar valt weer in slaap.
12u30: Ondergetekende staat op, neemt douche en eet gourmet. En het smaakt als nooit tevoren.
14u00: Ondergetekende stapt naar de KSA en vliegt in het werk, terwijl de anderen al een uur bezig waren (excuses).
18u00: Ondergetekende kruipt in bed
18u40: Ondergetekende valt, na heel wat sms-verkeer, in slaap.

Thomas (ik heb misschien laten blijken dat ik heel erg veel gedaan heb op de beachparty, maar da’s niet echt zo, ik heb gewoon vooral gezaagd dat ik moe was . Bedankt aan iedereen die kwam, ook!)

Eens géén postje van mijn hand, dit maal. Wél publiceer ik hier een e-mail over de aangrijpende feiten die Bangladesh gisteren ten lot viel, geschreven door Willem Gees, verantwoordelijke voor Damiaanactie in Bangladesh..

Vrijdagnacht passeerde de cycloon Sidr…

Hij heeft vele mensen doen Sidderen, dat is zeker…

Zelfs hier in Dhaka, in de uiterste zijflank van deze krachtige cycloon.

een categorie 4 op maximum 5, ging het er hevig aan toe!

Al bij de eerste aanval viel alle elektriciteit uit.

Het zou zo langer dan 24 uur blijven, het nationale “powergrid” werd meteen lamgelegd door Sidr.

Geen elektriciteit dus ook geen internet meer, geen tv berichten,

en de gsm verbindingen met de getroffen gebieden waren ook weg.

Er is de volgende dag ook geen krant, de redactie was lamgelegd zonder elektriciteitsvoorziening…

Wij bleven dus lang zonder enige informatie…

De cycloon werd al twee, drie dagen geleden aangekondigd.
Hij was op zo’n 1000km ten zuiden van Chittagong toen hij zeer gericht naar Zuid-Bangladesh afweek.

Bangladesh wordt eens in de tien jaar getroffen door een ernstige cycloon.
De andere jaren kiest die de kusten van Myanmar of India

(Orissa was de laatste grote cycloonramp, ik denk in 2004)

en in India zei men al: nu is het jullie beurt!

De cycloon raasde eerst over de kuststrook van 100km Sundurbans,

het onbewoonde mangrove woud waar de Bengaalse tijgers leven.
Een groot deel van de kracht werd daardoor geabosrbeerd door het woud,

en de kracht van de cycloon was daarom al afgezwakt toen hij Mongla, Bagherhat en Khulna bereikte.

Hoeveel vissers er nog in de Sundurbans waren weet niemand denk ik!

Die arme vissers hebben géén radio en zijn soms voor weken weg.

Niemand kan hen verwittigen!

Toch was de storm nog sterk genoeg, (volgens Bachchu onze begeleider van de Guide, die ik opbelde),

om in Mongla 50% van de huizen zwaar te beschadigen.

Ook andere bekende plaatsjes (in Bangladesh wonen in zo’n plaatsje al snel 300.000 mensen!)

als Pirojpur, Jhalakhati, Morrelganj…zijn erg getroffen.

Ik denk aan de arme vissers op de dijken, net na Mongla Port,

aan de bewoners van Joinmony,

aan de vrouwen op het beruchte Santa Maria eiland…

Vonden zij een plekje in de cycloon shelters???

De regering zegt dat er 1.500.000 mensen geëvacueerd werden naar de 2.168 shelters,

andere bronnen menen dat het er slechts 500.000 waren…

Maar in de kuststreek wonen er 10 miljoen mensen …

Niemand weet bijvoorbeeld iets over de char eilanden, die voor de eigenlijke kust liggen,

er is géén contact meer…

Zoals steeds zal het dodenaantal nooit gekend zijn.
Nu al is er een kloof tussen het officiële cijfer van 233 en de krantenkop van 652…

Ze vermelden erbij dat er nog steeds geen cijfers zijn van Pirojpur, Jhalakati, Barguna…

Door de doortocht via de Sundurbans is Bangladesh gespaard gebleven

van een véél grotere ramp.

Immers, in Teknaf, Cox Bazar, Chittagong,

leven honderdduizenden Bengalen meteen aan de zee…

Nu was er een soort van buffer door de onbewoonde Sundurbans…

Maar vrijdagnacht waren onze gedachten toch steeds bij die mensen op de dijken rond Mongla en Joinmony,

we waren zo onder de indruk van hun veerkracht om daar te wonen…

Van hun kwetsbaarheid tegen natuurgeweld…(zie foto)
Hopelijk waren ze tijdig weg, en zijn er niet teveel doden…

Ondertussen is de elektriciteit eindelijk terug.
De eerste krant met foto’s van de ellende…

De (overgangsregering) die hulp belooft…

Het leven herneemt zijn gewone gangetje.

Vandaag 2 weken vertrekken wij met onze fietsgroep per boot naar Mongla…
We zullen onderweg aanleggen in Jhalakati, Pirojpur, Barguna, Morrelganj…

Hulp bieden zal niet mogelijk zijn, de schaal is veel te groot.
Maar misschien kunnen we met eenvoudige kleine dingetjes,

een ballon, haarspeldje, toch wat plezier brengen in de kinderleventjes…

We zullen onze indrukken met jullie delen!

Beste groetjes,

Willem Gees

Dhaka

Wie komt er nu in godsnaam op om zijn muziekgroep “lucht”, ofte “Air’ te noemen? Wel, blijkbaar die Franse (ik heb het niet opgezocht, maar ik veronderstel dat het Fransozen zijn) mannen van Air, dus.

Hoewel de muziekgroep allesbehalve ordinaire “lucht” is. Dat was vroeger al te horen op oa. Talkie Walkie (of is ‘t Walkie Talkie?), maar ook hun nieuwste cd (die nu ook al, ruw geschat, een half jaar oud is) scheert hoge toppen. Wie muziek wil om op te mediteren, weg te dromen of in slaap te vallen (de ervaring leert dat deze drie nooit ver van elkaar staan), kan geen miskoop doen door ‘Pocket Symphony’ van de platenboer mee te brengen.

Ziezo, mijn job als reclamedienst is weer gedaan, ‘k heb ze weer verdiend.

(was het maar waar)

Overmorgen is het Sint-Maarten.

Wie of wat Sint-Maarten is, zal ik je niet vertellen, wegens zelf te weinig geïnformeerd (hij heeft iets te maken met een mantel en een arme).

Zie het gewoon als de Sinterklaas van Bachten De Kupe (de regio waar ik woon). Dus zondag 11 november: cadeautjes-time!

Verdorie zeg, ik kan me de moed niet meer opbrengen om nog een heel blogpostje aan elkaar te breien. Niet dat ik daar geen zin in heb, verre van, maar het ontbreekt me gewoon aan inspiratie.

Ik was net op een postje aan het broeden over “jezelf leren kennen”, iets dat blijkbaar erg belangrijk moet zijn voor zesdejaars, aangezien ik nu al twee keer twee dagen op zo’n “zelfkenniskamp” geweest ben in de afgelopen week. Ik was naarstig bezig, tot ik moest besluiten dat ik eigenlijk niet echt mijn woorden kon vinden.

En als je plots niet meer kan schrijven, terwijl dit een van je hobby’s is (o, wat lijk ik nu saai), kan de frustratie wel groot zijn. Zo ging ik ook al postjes schrijven over de multiculturele koppijn die ik had na dat ASF-weekend (ik had wat teveel sangria geconsumeerd op de afsluitparty, terwijl Boliviaanse, Braziliaanse of Turkse meisjes allerlei mij sensueel wilden leren dansen en/of binnendoen (ik heb nogal gezweet toen het nogal gezette Turkse meisje me zei dat ik de seks in mijn dansen moest voelen)). Maar dat ging ook al niet door, wegens, naast koppijn, geen inspiratie.

Maar misschien maak ik gewoon niet genoeg mee in m’n leven om inspiratie op te doen. Want zeg nu zelf, spannend is dit blog niet. Het enige wat ik godganse dagen doe is slapen, eten, naar school fietsen, slapen, les volgen, eten, slapen, les volgen, studeren en slapen (in juiste volgorde). En dan heb ik het studeren nog vergeten, maar soit.

Mensen uit mijn omgeving, bezorg me eens een spannend leven. Breng me in levensgevaar, drop me ergens in the middle of nowhere, doe ik-weet-niet-wat met mij, maar bezorg me gewoon een spannend leven. I implore you.

Dus, liefste bloglezer(s?), als er binnen een maand nog niets nieuws verschenen is op dit blog, mag u zich ervan vergewissen dat mijn spannende leven me fataal geworden is (met al die spannende dingen die me nu te wachten staan door mensen uit m’n omgeving, hebt u ‘m? hebt u ‘m?)

Jawel. We staan weer met de winter voor onze deur, en, tegenstander van de logica zijnde, organiseert KSA Lo al voor de zoveelste keer (het aantal edities ontgaat me nu net) een heuse beach party.

En zoals dat wel hoort bij een heuse beach party, wordt er heel erg veel zand, beachkledij, mooie meisjes en alcohol bovengehaald. De vele zandkorrels blijven hardnekkig zitten tot de volgende editie, als je geen geluk hebt overleeft je beachkledij het geen 10 uur, de mooie meisjes, daar moet je zelf voor zorgen (want geloof me vrij, dat kan ik niet) en de alcohol slinkt zienderogen, op ons strandfeest.

Het wordt een lastig weekeindje, dat staat vast. Vrijdagavond organiseren we een kickin’ pizza-party, om de kosten van College-reis naar Italië wat te drukken, en zaterdag wordt er op mankracht gerekend in het ksa-lokaal om nog de laatste schoonheidspuntjes voor ons feest af te werken. Dat belooft

Voor geïnteresseerde zielen gaat ons strandfeestje door op 17 november. En voor de niet geïnteresseerden ook.