Vanaf heden ben ik officieel depressief (althans zo heb ik mezelf verklaard). Het herfstige winterweer, vermoeidheid en heel erg veel bezigheden hebben deze boom geveld.

Alvorens ik écht depressieve mensen tegen de borst stoot: ik weet het, ik heb niet te klagen. Het is vakantie, ik ben in de fleur van mijn leven en ik heb geen échte problemen. Toch vind ik de lust niet om nog een poot uit te steken of eens goed te gaan feesten (dat ontdekte ik de voorbije nacht).

En dan zou een mens zich afvragen waarom hij geen poot meer wil uitsteken of niet meer goed wil gaan feesten. Geen idee, moet een mens dan kniezend tot de vaststelling komen. Heel erg waarschijnlijk zal het wel gewoon aan de vermoeidheid liggen, of aan dingen die mij tegensteken (zoals veters steken in pas gekochte schoenen, irritante mensen, het eerder vernoemde brr-weer, relationeel leven:-), enzoverder enzovoort).

Ik zal alvast gaan werken aan het ene punt dat ik kan veranderen (ofja, de veters heb ik nu ook al in mijn verse schoenen gestopt), de vermoeidheid.

Waarmee ook meteen een einde van dit uiterst neerslachtige postje.

(depressie en schrijvers (niet dat ik een schrijver ben), kan het een zonder het andere?)