Ik geef het toe, ik ben een mietje. Altijd al geweest, nooit heb ik dat feit ontkend. Maar dezer dagen word ik daar wel nogal mee geconfronteerd, vind ik.

En dat is allemaal de schuld van Boudewijn de Groot, die smeerlap. Ik heb hem ontdekt op een Best Of-cd, die hier ergens rondslingert, en sinds kort ook op mijn iPod geslingerd werd. De Nederlander doet het mietje in me -en geloof me, dat ís er- nog niet matig de bovenhand nemen.

Want (vraag me niet hoe het komt (ik weet het toch niet)) bij het luisteren naar het prachtige Moeder, schiet mijn gemoed steevast vol, en waterige ogen zijn ook prompt van de partij.

Boudewijn de Groot is reusachtig.

En ik ben een mietje..