Mensen met een blog kunnen het wel beamen: het is niet altijd even makkelijk als het eruit ziet. Soms kom je fervente (?) lezers van je stukje internet tegen, en dan vragen deze liefhebbers van hoogstaande (?) literatuur je waarom je niets meer schreef de laatste dagen.

Ik schrijf soms niets, beste lezer, omdat ik soms niets wéét te schrijven. Mijn hoofd durft vaak wel een lege ruimte te zijn, zonder inspiratie, zonder spannende gebeurtenissen (een dag sneeuw is godbetert het spannendste dat te lezen valt op dit blog! (afgezien van mijn trip naar het land der Bangladeshi, natuurlijk)), of soms zelfs zonder zin -en zonder zinnen kun je geen tekst opbouwen, haha… En dat vindt niet alleen het leeuwendeel van dit blog wat jammer (?), maar ook ik zit er wat verveeld mee. Want soms verveel ik me op momenten zonder inspiratie, waardoor ik niets kan schrijven op dit blog, waardoor ik mij nog meer verveel. Een jammere zaak is dat.

Maar kijk, ik had inspiratie noch spannende voorvallen nodig om alweer wat letters op het wereldwijde web los te laten.
Dat moet ik vaker doen!