Zonnige zomeravonden, zo zijn er nog niet erg veel geweest deze zomer, maar toch was ik ook op veel van de niet-zonnige zomeravonden te vinden op la playa van De Panne. Want dat is geestig. En na zo’n niet-zonnige zomeravond rijdt een mens dan rustig op de dijk –waarbij deze mens dan vaak de ganse breedte van die dijk gebruikt, ten gevolge van overmatig witte wijngebruik-, en dan geniet die mens.
Hoewel hij zich niet echt veilig voelt in den donker, geniet deze mens toch. Hij geniet van de zon, die al lang niet meer zichtbaar is, hij geniet van de verschillende mensen op de dijk, van de bobcats en camions die ongeduldig staan te wachten uitgeladen te worden voor de strandspelen van de volgende dag. De mens geniet, want daar is het leven voor, en dan vooral tijdens de vakanties. Want als ik namelijk langs de dijk rijd, wéét ik dat ik, en een grote meerderheid met mij, sjans hebben dat we daar mogen rijden, op die dijk. Dat we een droomvakantiejob hebben, dat we geen problemen hebben –en als we er al hebben, dat die ons gestolen kunnen worden.
Als dat geen sjans is. En daarom maak ik er een gewoonte van om bijna iedere avond ‘onze’ zee met prachtig avondschijnsel te aanschouwen. Zo zie je maar; ik ben misschien een onnozelaar, maar dan wel een met enige inhoud. En met sjans.
