Nog nooit meegemaakt dat je bij het horen van sommige songs zo heel even stil wordt, en je wordt overvallen door een gevoel van weemoed? Ik wel, vaak zelfs. En de nummers die dit veroorzaken, zijn dan ook meestal begrafenisliedjes. Dan is het natuurlijk wel logisch dat je even geen behoefte meer hebt aan woorden, zeker? In feite heb ik een paar all-time favourites voor op mijn eigen begrafenis (maar krijg nu aub geen verkeerde gedachten van mij, ik plan nog (environs) een zeventigtal jaren hier rond te lopen). Ik bekijk het zo: hoe meer muziek in mijn “viering”, hoe minder moeilijk de voorganger het heeft om de zeldzame goeie dingen uit mijn leven op te zoeken :-) . Misschien zou een top 5 hier handig zijn? (wat heb ik toch met top 5-en de laatste tijd..)

1. Nick Cave – The Ship Song (miljaar, wat een sfeertje, acute krop-in-keel-gevaar)
2. Tom Vek – Ain’t Saying My Goodbyes (hoor je dit lied al spelen in de kerk? De titel leek me gewoon nogal raak)
3. Mark Lanegan & Isobel Campbell – The Circus Is Leaving Town (bij het naar buiten gedragen worden, kwestie van een laatste kwinkslag)
4. An Pierlé – How Does It Feel (mevrouw Pierlé wordt bij deze zelfs uitgenodigd om het live te brengen, als haar stem het nog zal toelaten)
5. Camille – Prendre Ta Douleur (gewoon omdat het een vet nummer is. Excuses voor de mong in het filmpje, ik vond geen ander dankuwel, Pieter, maar ik heb zelfs nóg een andere versie gevonden)

En misschien nog zoiets van in de lessen estethica. Waarvan ik de naam niet ken, maar het is met een piano en een viool en de bestandsnaam is zoiets: TrioOp100dl2intro.mp3(het handelt over Begeleide Monodie / Articulatie, staccato en legato). Schoolvriendjes zullen het dus wel kennen, misschien niet beminnen, maar ik vind het best een geestig ding om naar te luisteren.

(Nogmaals, deze liedjes zijn niet voor een nakende gebeurtenis!)