Nog nooit meegemaakt dat je enkel zin had in niéts? En dan praten we niet over wat fietsen, wandelen aan de zee, maar echt niéts.
Wel, ik wel. Regelmatig eigenlijk, maar soit. Wat mijn opvatting is van niets: in bed kruipen, de iPod aangesloten op de stereo, en die stereo op een volumestand waarvan zelfs de oude Beethoven zou gezegd dat het wat stiller moet. (U weet wel, die componist die doof werd op ik-weet-niet-hoeveel-jarige-leeftijd, misschien moet u maar eens kijken op Wikipedia)
Voorkeursbands bij het nietsdoen: Múm, Bright Eyes, Mark Lanegan & Isobel Campbel. Omdat het mooi is, meneer.
En waarom ik vaak zin heb in niets? Geen idee eigenlijk. Waarom heeft de doorsne meens soms zin in een spaghetti bolognese, of in een fris pintje? Mijn ‘niets’ is eigenlijk gelijk aan rust. Ook al trillen de ruiten van de muziek. Rust is al wat men soms verlangt. Of zo zie ik het toch. Ik hou van rust.
