Luisteraars van Studio Brussel weten het wel: vandaag waren er weer pareltjes te horen vanuit de Belgische hoofdstad. Waarom? Awel, omdat het de Album Top 100 was, tiens! Momenteel vullen de klanken van Jeff Buckley’s Grace mijn kamer, en dat vind ik geenszins erg! Eerder kregen de stubru-luisteraars al oa. The Beatles, Radiohead, Pixies en dEUS (om toch iets van eigen bodem te vernoemen) te horen. En dan denkt een mens: verdorie, dat zijn nog een beetje platen, die die mannen maakten.
Waarmee we meteen bij de titel van dit postje komen: Nostalgie. Ik kan er jammerlijk genoeg niet over meespreken, de Beatles hielden het bijvoorbeeld al voor bekeken in´70 (afgezien van 2 jaartjes afkookselen in de 90-erjaren), en toen was ik nog bezig met mijn vorige leven. Waar ik me niets meer van herinner..
Maar toch zou ik zo weer terug willen naar de tijd waarin de Red Hot Chili Peppers nog moesten leren gitaar spelen, Kurt Cobain nog niet geboren was en niemand zich bekommerde over het gat in de ozonlaag (of er tenminste geen drama van maakte). Daarom beslis ik nu, op dit eigenste moment, om al mijn bucht van mijn platendraaier te nemen, deze aan te sluiten op mijn installatie, ‘The White Album’ van The Beatles van mijn schap te nemen (de plaat staat naast ‘Take The Heat Of Me’ van Boney M, excuses daarvoor aan McCartney en aldanniet overleden kompanen) en in mijn bed te kruipen met pakweg Blackbird in de oren.
Of nee. Dat zal ik doen ná de bekendmaking van de (nieuwe?) nummer één in die fameuze top 100.
