Ik weet het, de ramptoerisme-factor van onze inleefreis naar Bangladesh lag verdorie hoog. Ons excuus? Het thuisfront mooie/treffende beelden meegeven. Ik weet het, het is geen excuus. Maar toch sust het ons geweten wat.
Onderstaand beeld is vooral aangrijpend. Ik -en ongetwijfeld m’n reiscompagnons ook- werd helemaal slecht bij dit tafereel. Deze man lag in de zon -waarom weet ik ook niet-, en kon zonder hulp van zijn vrouw/verpleegster niet rechtop raken. De vrouw kon de man met amper één arm optillen, je moet dus niet vragen hoeveel de oude Bengaal weegt. Ik vraag me af of de man nog leeft..
(Mijn foto’s zijn amateuristische, niet gephotoshopt-of-wat-heb-je-daar-allemaal-e beelden. Toch vertellen ze het verhaal van duizenden, zoniet miljoenen mensen, geveld door ziekte en armoede. Het is zeker niet mijn bedoeling om een liefdadigheidsinstelling te maken van dit blog, maar de foto’s zijn te waardevol om ergens in een godvergeten album te classeren..)
9:36 pm, mei 8, 2007 at 9:36 pm
Hé Thomas,
die foto raakt inderdaad de gevoelige snaar, ook bij mij, en thomas je stelde met je reis een voorbeeld voor vele andere tieners & pubers , want er zijn niet veel zoals gij die dit zouden doen, echt chapeau, mijn respect en nu een reactie?