De reiskriebels beginnen al te kriebelen, de valiezen mogen bijna gevuld worden (of moet daar nog even mee gewacht worden?), want over 4 weken zitten mijn compagnons en ik al te zweten in het armste land van de wereld: Bangladesh.
Dankzij Damiaanactie kunnen wij op een inleefreis van 10 dagen gaan aan de andere kant van deze aardkloot. Daar zullen we iedere dag 70 (zeventig!) km fietsen, om van damiaanproject naar damiaanproject te tsjaffelen. Lastig, maar de moeite waard. Dat hoop ik toch, maar als je reacties van voorgangers hoort, kan hier geen twijfel over bestaan.
Gisteravond kwamen de reizigers en hun ouders voor de laatste keer samen (de reizigers, dat zijn 2 (vrouwelijke!) medeleerlingen van mijn school (College Veurne), een leerkracht godsdienst en ik).
Al de formaliteiten zijn nu -hopelijk- ongeveer afgehandeld, nu alleen nog met spanning wachten tot 16 februari, om 5 uur ’s nachts in Zaventem, onder het oranje vliegtuigje. Daar hebben we afgesproken met de andere scholen (Diksmuide, Poperinge en Oostende), om uiteindelijk op een vliegtuig van British Airways te stappen, en 9 uur later uit te stappen in Dhaka. Uiteraard met een tussenstop in Londen, zodat we onze ponden nog eens uit het diepste van onze geldbeugel mogen graaien.
Jawaddedadde, nog 4 weken..
