Wat ontroerend. Mijn eerste elektronische blogwoordjes.. Een mens zou er tranen in de ogen van krijgen. Een mens die niet begaan is met me, dan wel, want ik hoor vader en moeder Morlion al denken: “Hij heeft weer iets gevonden om zijn tijd aan te verprutsen!”.

Tijd verprutsen allerminst echter, aangezien ik hier al mijn spannende -en minder spannende- voorvallen, hersenspinsels en verzinsels zal komen te verspreiden over het wereldwijde internet. Nu, de komende maand heb ik al wat stof tot schrijven, met mijn Bangladeshreis in het verschiet, maar daarna zal ik toch hard mogen zuigen op mijn duim om op iets zinnigs te komen. Ach, we zien wel wat het geeft. Nu eerst nog wat tijd om de ontroerde traantjes uit mijn ogen te wrijven..